Με την πρώτη ευκαιρία μεταφέρθηκε στην «Δράση για την Άγρια Ζωή» στην Θεσσαλονίκη.
Do Something...
...είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι...
Ένα Σάββατο με τον Γκάντι
Η άσφαλτος αναπνέει με πυρωμένη ανάσα. Τα χιλιόμετρα γλιστρούν κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου αλλά εμείς ταμπουρωμένοι στην ασφάλεια του κλιματισμού του, μπαίνουμε επιτέλους στις Σέρρες.
Στην άκρη της μεγάλης περιφραγμένης αυλής του κυνοκομείου, νάτο και το λυόμενο χειρουργείο. Όπου και να κοιτάξεις βλέπεις σκυλιά. Στους χώρους του καταφυγίου, μέσα στα κλουβιά έξω από το χειρουργείο, τριγύρω στα πόδια μας. Αυτά που μόλις βγήκαν από το χειρουργικό τραπέζι, δέχονται το τατουάζ στο αυτί, ένδειξη ότι έχουν στειρωθεί. Τέσσερις άνθρωποι τριγύρω μας συνεργάζονται, καταγράφουν, μεταφέρουν τα ναρκωμένα ζώα, αλλά κι αυτά που παίρνουν σειρά για την επέμβαση, απαντούν στα τηλέφωνα, συνεννοήσεις μ’ αυτόν που είναι στους δρόμους και περισυλλέγει αδέσποτα, ένας άλλος καταφτάνει με καφέδες και νερά για τους γιατρούς: Θα περιμένουν λίγο, το διάλειμμα για το μεσημεριανό φαγητό τους θα προηγηθεί.
Κι οι εθελοντές κτηνίατροι… Με τις πράσινες ποδιές, τα γαντοφορεμένα xέρια και τα ιδρωμένα πρόσωπα. Οι δύο από αυτούς άντρες, βουλγαρικής καταγωγής, η τρίτη γερμανίδα. Νέα άνθρωποι και οι τρεις, όλοι σταλμένοι από την γερμανική φιλοζωική οργάνωση ETM.
Γι' αυτούς πήγαμε.
Για να δούμε με τα μάτια μας, αυτό που δυσκολεύονται να πιστέψουν τ’ αυτιά. Ο Δήμος Σερρών σε συνεργασία με την τοπική φιλοζωική, ζήτησε από την ETM να στείλει κτηνίατρους για να στειρώσουν αδέσποτα. Δωρεάν! Ακριβώς αυτό είναι το πρότζεκτ: Εθελοντές κτηνίατροι σταλμένοι από την γερμανική οργάνωση μετά από πρόσκληση του Δήμου! 500 στειρώσεις σε τρεις εβδομάδες!
Τα γαυγίσματα είναι συνεχόμενα, κάπου κάπου αραιώνουν, μετά ξαναφουντώνουν.
Ο πρώτος εθελοντής που γνωρίσαμε πηγαινοέρχεται με το τζιπ του και περισυλλέγει ζώα. Τον ρωτάω πως τα καταφέρνει, σηκώνει τους ώμους και χαμογελάει. «Για όλα υπάρχει τρόπος, είναι κι η εμπειρία…» Ούτε στάλα κομπασμού στα λόγια του πολιτικού μηχανικού, (όπως έμαθα αργότερα). Αναρωτιέμαι έτσι γυμνασμένο και γοητευτικό που τον βλέπω, τί στο καλό είναι αυτό που τον κάνει να διαλέγει να περιφέρεται μέσα σ’ αυτό το καμίνι και στη βρωμιά αντί να ξαπλώνει σε μια παραλία. Την ίδια στιγμή βλέπω απέναντί μου την 65χρονη Ελένη που ήρθε από τη Χαλκιδική για τον ίδιο λόγο μ’ εμάς. Κι αυτή το ίδιο διάλεξε. Θα μπορούσε να περιποιείται τον λαχανόκηπο στο παραθαλάσσιο σπίτι της, με τα εγγόνια και τα καλοκαιρινά σίριαλ της TV, αλλά έκανε 200 χιλιόμετρα για να …σπρώξει το αίτημά της για τις δωρεάν στειρώσεις.
Ο πρώτος εθελοντής που γνωρίσαμε πηγαινοέρχεται με το τζιπ του και περισυλλέγει ζώα. Τον ρωτάω πως τα καταφέρνει, σηκώνει τους ώμους και χαμογελάει. «Για όλα υπάρχει τρόπος, είναι κι η εμπειρία…» Ούτε στάλα κομπασμού στα λόγια του πολιτικού μηχανικού, (όπως έμαθα αργότερα). Αναρωτιέμαι έτσι γυμνασμένο και γοητευτικό που τον βλέπω, τί στο καλό είναι αυτό που τον κάνει να διαλέγει να περιφέρεται μέσα σ’ αυτό το καμίνι και στη βρωμιά αντί να ξαπλώνει σε μια παραλία. Την ίδια στιγμή βλέπω απέναντί μου την 65χρονη Ελένη που ήρθε από τη Χαλκιδική για τον ίδιο λόγο μ’ εμάς. Κι αυτή το ίδιο διάλεξε. Θα μπορούσε να περιποιείται τον λαχανόκηπο στο παραθαλάσσιο σπίτι της, με τα εγγόνια και τα καλοκαιρινά σίριαλ της TV, αλλά έκανε 200 χιλιόμετρα για να …σπρώξει το αίτημά της για τις δωρεάν στειρώσεις.
Κι ύστερα ήρθε η πρόεδρος της φιλοζωικής. Με διδακτορικό στην Αγγλία, ωραιότατη απ’ έξω κι από μέσα. Πίσω από το σκηνικό που βλέπουμε, αυτή κρύβεται. Πόση τέχνη απαιτείται για να βγάλεις τον καλύτερο εαυτό του Ανθρώπου προς τα έξω;
Δεν ξέρω, αλλά αυτή το καταφέρνει. Δεν ντρέπομαι να ζητιανέψω συμβουλές. Πώς, τί, πότε…;
Γράφω mail , τηλέφωνα, κρατάω σημειώσεις. Τα αγγλικά μου τα μεταμορφώνει η ένταση και η ανάγκη.
Γράφω mail , τηλέφωνα, κρατάω σημειώσεις. Τα αγγλικά μου τα μεταμορφώνει η ένταση και η ανάγκη.
«Να έρθετε και σε μας, στα Γιαννιτσά έχουμε μεγάλο πρόβλημα ….», το κουτάβι που σκαρφαλώνει στην αγκαλιά του κτηνίατρου, υπονομεύει τον αγώνα μου, μετά έρχεται κοντά μας και το ανάπηρο από το τροχαίο που σε λίγο θα «κοιμήσουν»… Χάδια κι αγκαλιά, πάνε τα λόγια, η επικοινωνία με τον Βούλγαρο κτηνίατρο δεν χρειάζεται τα τουριστικά αγγλικά μου.
Ο ήλιος ζεματάει πάνω από τα κεφάλια μας…
Κι όλοι αυτοί εκεί!
Κατάκοποι εθελοντές αλλά τόσο ωραίοι μέσα στον αγώνα τους… Σκέφτομαι το ραντεβού με τον δήμαρχο. Τι να του πρωτοπώ από αυτά;
Και πώς;
Κάνω προσευχή στον Θεό της κατανόησης να μην τον αφήσει στιγμή μόνο του.
Ο ήλιος ζεματάει πάνω από τα κεφάλια μας…
Κι όλοι αυτοί εκεί!
Κατάκοποι εθελοντές αλλά τόσο ωραίοι μέσα στον αγώνα τους… Σκέφτομαι το ραντεβού με τον δήμαρχο. Τι να του πρωτοπώ από αυτά;
Και πώς;
Κάνω προσευχή στον Θεό της κατανόησης να μην τον αφήσει στιγμή μόνο του.
Ο δρόμος της επιστροφής, μας φάνηκε εντυπωσιακά συντομότερος.
Η παραγγελία για τους ακανέδες ξεχάστηκε τελείως. Κανείς δε νοιάστηκε.
Αν αυτό το Σάββατο ήταν κεφάλαιο βιβλίου, θα του ταίριαζε να ‘χει για τίτλο, τα λόγια του Γκάντι:
«Γίνε εσύ η αλλαγή που ονειρεύεσαι για τον κόσμο».
«Γίνε εσύ η αλλαγή που ονειρεύεσαι για τον κόσμο».
…Ένα κομμάτι της έστω.
Κική Δημητριάδου
«Οι φίλοι μας τ' αδέσποτα και άλλες ιστορίες...»
Σάββατο πρωί 25 Ιουνίου
11.00: «Οι φίλοι μας τ' αδέσποτα και άλλες ιστορίες...» από τον Σύλλογο ζωόφιλων και την Κική Δημητριάδου.
Απολογισμός…
μετά την ενημερωτική εκδήλωση για τα Αδέσποτα Ζώα με τον Αντώνη Καφετζόπουλο και την υπογράφουσα…
Εντάξει, έγινε η εκδήλωση κι ας μην ήρθαν ποτέ οι καρέκλες από το γκαράζ του Δήμου. Δεν ήρθαν κι οι τοπικοί άρχοντες- υπεύθυνοι από το νόμο για το θέμα συζήτησης. Τουλάχιστον ήταν δικαιολογημένη η απουσία τους, την ίδια ώρα διεξαγόταν Δημοτικό Συμβούλιο.
Διάβασα το κείμενο που είχα ετοιμάσει χρησιμοποιώντας και κάποιους μικρούς μου φίλους για να στηρίξουν και να συγκρατήσουν στα μικρά τους χέρια τα μεγάλα ερωτήματα:
Διάβασα το κείμενο που είχα ετοιμάσει χρησιμοποιώντας και κάποιους μικρούς μου φίλους για να στηρίξουν και να συγκρατήσουν στα μικρά τους χέρια τα μεγάλα ερωτήματα:
Πως δημιουργήθηκαν τα αδέσποτα;
Ποιος είναι υπεύθυνος γι αυτά;
Τι πρέπει να κάνει ο Δήμος άμεσα αλλά και σε βάθος χρόνου;
Ποιος είναι ο αληθινός φιλόζωος;
Γύρω από αυτά τα ερωτήματα κινήθηκε η δική μου τοποθέτηση. Πρώτος προβληματισμός η πολιτική συγκυρία. Το πολιτικό σκηνικό συγκλονιστικό, αλλά πάντα χωράνε συζητήσεις για θέματα που μας κάνουν καλύτερους Ανθρώπους… Επειδή οφείλουμε να είμαστε αντάξιοι του πολιτισμού που προβάλουμε, που υπαινισσόμαστε, που βεβαιώνουμε εν τέλει ότι κουβαλάμε. Κι η στάση μας απέναντι στα ζώα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε ως αδέσποτα, δεν είναι άραγε μια φωτογραφία της αλήθειας των λόγων μας!
Τα λόγια του Γκάντι «γίνε εσύ η αλλαγή που ονειρεύεσαι για τον κόσμο» παραμένουν μια γνήσια αλλά και συνεχής πρόκληση στην καθημερινότητα του καθενός.
-Θα πάρετε;… Εγώ προσπαθώ πάντως.
Εν κατακλείδι, βάσει του νόμου 3170/2003, υπεύθυνοι για τα αδέσποτα ζώα είναι οι Δήμοι της χώρας. Στην πραγματικότητα όμως, συνυπεύθυνοι είμαστε όλοι εμείς, οι πολίτες. Οι δικές μας συμπεριφορές οδηγούν στην δημιουργία αδέσποτων ζώων.
Αντιγράφω από δελτίο τύπου του Συνήγορου του Πολίτη: «…Από τη διερεύνηση των αναφορών αλλά και τη γενικότερη μελέτη του προβλήματος (των αδέσποτων ), διαπιστώθηκε ότι, ενώ το νομοθετικό πλαίσιο είναι επαρκές, οι ελλείψεις εντοπίζονται αφενός στην παράλειψη των Δήμων να εφαρμόσουν τα όσα προβλέπονται από τις σχετικές ρυθμίσεις, και αφετέρου στην παράλειψη της κεντρικής διοίκησης να ασκήσει αποτελεσματικά την εποπτεία της για την εφαρμογή τους...»
Η Δημοτική Αρχή λοιπόν πρέπει να δράσει, και να το κάνει με δύο τρόπους: Ο πρώτος είναι ο άμεσος: Οφείλει να περισυλλέξει τα αδέσποτα, να τα εμβολιάσει, να τα αποπαρασιτώσει, ΝΑ ΤΑ ΣΤΕΙΡΩΣΕΙ και να τα επανατοποθετήσει στο σημείο περισυλλογής τους.
Ταυτόχρονα να συντονίσει μια υπηρεσία υιοθεσιών που θα μεριμνά για την υιοθεσία των ζώων αυτών από πρόθυμους συμπολίτες, ή ακόμη για την φροντίδα τους από ομάδες ανθρώπων ή γειτονιές.
Ο δεύτερος τρόπος δράσης είναι αυτός που θα στοχεύσει στην ενημέρωση και στην ευαισθητοποίηση των πολιτών! Γιατί είναι δεδομένο ότι χωρίς την συνεργασία τους δεν θα λυθεί ποτέ το ευαίσθητο αυτό θέμα. Η ενημέρωση πρέπει να είναι συνεχής και μέσα από διάφορους «δρόμους»: τοπικός τύπος, διαδίκτυο, ενημερωτικά σημειώματα που θα συνοδεύουν τους λογαριασμούς της ΔΕΥΑΓ, ημερίδες επιμόρφωσης με θέματα φιλοζωίας, αφίσες . Ο Δήμος πρέπει να υποστηρίξει τον εθελοντισμό στο συγκεκριμένο θέμα μέσα από την ιστοσελίδα του, αλλά και να τον θέσει υπό την προστασία και μέριμνά του.
Το παράδειγμα της Σλοβακίας όπου ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας ασχολήθηκε με το θέμα και με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων έδωσε λύσεις, καλλιεργώντας ταυτόχρονα φιλοζωική συνείδηση στους πολίτες, είναι τόσο ενθαρρυντικό!...
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος μίλησε στην συνέχεια για την δική του εμπειρία στον Δήμο Αλίμου όπου ζει, και τις δράσεις εθελοντών συμπολιτών του που προσπαθούν να δώσουν λύσεις εκεί που η αδιαφορία και η κακοδιαχείριση του θέματος καλά κρατούν.
Δυστυχώς θλιβερή διαπίστωση σε πανελλαδική κλίμακα...
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη ο λόγος του. Μεστός, καλλιεργημένος, ουσιαστικός. Θυμήθηκα τα μηνύματα που ανταλλάξαμε όταν είδε την αφίσα που ετοίμαζα για την διαφήμιση της εκδήλωσης. Αυτήν με τον ίδιο και το κακοποιημένο σκυλί (καμένο για την ακρίβεια) που υιοθέτησε. Προβληματίστηκε μήπως η φωτογραφία του με το σκυλί, που κυριαρχεί στην αφίσα, καπελώσει την εκδήλωση και το θέμα της. Του απάντησα πως είναι κοινό μυστικό πως ναι, χρησιμοποιούμε την αναγνωρισιμότητά του για να πετύχουμε την όσο το δυνατό μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου.
Και γι αυτήν την «επιστράτευση» του τον ευχαρίστησα από καρδιάς. Εκτίμησα ακόμη παραπάνω την στάση ζωής και το ήθος του μετά την γνωριμία μας.
Πιστεύω πως ο καθένας στην ζωή του πρέπει να βρει τον δρόμο των δυνατοτήτων του για να προσφέρει κάτι για της ζωής γύρω του. Κι ο αγώνας για το σεβασμό της Ζωής είναι ένας από αυτούς.
Πιστεύω πως ο καθένας στην ζωή του πρέπει να βρει τον δρόμο των δυνατοτήτων του για να προσφέρει κάτι για της ζωής γύρω του. Κι ο αγώνας για το σεβασμό της Ζωής είναι ένας από αυτούς.
Σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές η πατρίδα απεργεί κάτω από ένα αβάσταχτο κλίμα φόβου και παράλυσης των πάντων. Η ανασφάλεια σκεπάζει τον ύπνο και τον ξύπνιο όλων σαν σεντόνι.
Ένα μεγάλο κομμάτι της λύσης όμως είναι μέσα μας. Αρκεί να ξυπνήσουμε. Με τόση φασαρία να ελπίσουμε πως κατά κει κινήσαμε και πάμε;
Τρίτη 27 του Ιούνη για τις αδέσποτες αγάπες και τους μπελάδες τους, αδέσποτοι και εμείς…
Τρίτη 27 του Ιούνη για τις αδέσποτες αγάπες και τους μπελάδες τους, αδέσποτοι και εμείς…
Ή μήπως όχι;
Κική Δημητριάδου
Όχι στις φόλες...
Το πανό βάφηκε με βαρελόχρωμα, «όχι στις φόλες, ναι στην ζωή»…
Τα κεριά αραδιάστηκαν με τάξη στο πεζοδρόμιο κι έγραψαν τη λέξη «Stop»..
Ένα τεράστιο χαρτί στρωμένο καταγής δίπλα τους, ζωγραφιζόταν από παιδικά χέρια.
Και βέβαια όλο το σκηνικό περιτριγυρίζονταν από τα σκυλιά….
Σκυλιά σε αγκαλιές και σε κίνηση.
Σκυλιά με βλέμμα αφοπλιστικό.
(Άραγε ένιωθαν ότι ήταν αυτοί, οι πρωταγωνιστές της βραδιάς;)
Παιδιά, γυναίκες κι άντρες δίπλα τους σ’ αυτόν τον αγώνα για το αυτονόητο:
όχι στις φόλες
όχι στις φόλες
όχι στις φόλες…
Έτσι πραγματοποιήθηκε και στα Γιαννιτσά, έξω από το Δημαρχείο της πόλης,
η πανελλήνια διαμαρτυρία για τη δηλητηρίαση των σκύλων αδέσποτων και μη.
Ήταν Σαββατόβραδο με γάμους σε εξέλιξη, μπάνια σε παραλίες αλλά κάποιοι παρόλα αυτά, βρέθηκαν εκεί…
Μεταξύ αυτών, ο Νίκος κι η Φωτεινή, η Εύα κι ο Κοσμάς, η Αρήτη, η Πηνελόπη, ο Στέλιος, ο Γιάννης, τα παιδιά της ελπίδας…
Μεταξύ αυτών, ο Νίκος κι η Φωτεινή, η Εύα κι ο Κοσμάς, η Αρήτη, η Πηνελόπη, ο Στέλιος, ο Γιάννης, τα παιδιά της ελπίδας…
Για λίγα λεπτά πέρασε από το πεζοδρόμιο της διαμαρτυρίας κι ο Αντιδήμαρχος, υπεύθυνος για τα αδέσποτα. Δήλωσε κι αυτός συμπαράσταση.
Οδηγοί και επιβάτες από τα διερχόμενα αυτοκίνητα κοιτούσαν άλλοτε με περιέργεια κι άλλοτε με ενδιαφέρον.
Γαβγίζανε οι τετράποδοι πρωταγωνιστές, μετακινούσε το αεράκι το απλωμένο χαρτί σκορπίζοντας μαρκαδόρους, παστέλ και μολύβια, και τα Γιαννιτσά στέλνανε το δικό τους μήνυμα να ενωθεί με εκείνο των άλλων πόλεων:
«Όχι στις φόλες!»
Αυτονόητα πράγματα δηλαδή.
Κι όμως…
Αντί για τίτλος:
Μιλάει ένα από τα παιδιά:
«Αν δεν ξέρεις τι είναι φόλες να σου πω εγώ: Είναι ένας τρόπος να σκοτώνουν οι άνθρωποι τα ζώα χωρίς να ντρέπονται αλλά την ίδια στιγμή ντρέπονται κιόλας.
Γι αυτό το κάνουν κρυφά».
Κική Δημητριάδου
Τα αδέσποτα ζώα...
...είναι μια πληγή στην καρδιά μας... Μία μαυρισμένη φωτογραφία στο οικογενειακό άλμπουμ του πολιτισμού μας... Δεν μας περισσεύει χρόνος στη ζωή μας, αλλά θα προσπαθούμε πάντα να τα βοηθήσουμε, όπως κι όσο μπορούμε. Με αυτή τη σκέψη σαν οδηγό δημιουργήσαμε αυτό το ιστολόγιο . Καλώς ήρθατε...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)